Monomeer

Een monomeer is een molecuul dat de basiseenheid vormt voor polymeren . Ze kunnen worden beschouwd als de bouwstenen waaruit eiwitten worden gemaakt. Monomeren kunnen samen met andere monomeren een molecuul met een repeterende keten vormen door middel van een proces dat polymerisatie wordt genoemd. Monomeren kunnen van natuurlijke of synthetische oorsprong zijn.

Monomeer

Oligomeren zijn polymeren die bestaan ​​uit een klein aantal (doorgaans minder dan honderd) monomeersubeenheden.

Monomere eiwitten zijn eiwitmoleculen die samen een multiproteïne-complex vormen . Biopolymeren zijn polymeren die bestaan ​​uit organische monomeren die worden aangetroffen in levende organismen.

Omdat monomeren een enorme klasse moleculen vertegenwoordigen, worden ze gewoonlijk ingedeeld in: suikers, alcoholen, amines, acrylverf en epoxiden.

De term "monomeer" komt van het combineren van het voorvoegsel mono, wat "één" betekent, en het achtervoegsel mer, wat "deel" betekent.

Voorbeelden van monomeer

Glucose, vinylchloride, aminozuren en ethyleen zijn voorbeelden van monomeren. Elk monomeer kan op verschillende manieren samenkomen om een ​​verscheidenheid aan polymeren te vormen. In het geval van glucose kunnen glycosidebindingen bijvoorbeeld suikermonomeren koppelen om polymeren te vormen zoals glycogeen, zetmeel en cellulose.

Monomeer, een molecuul van een klasse van verbindingen, meestal organisch, dat kan reageren met andere moleculen om zeer grote moleculen of polymeren te vormen. Het essentiële kenmerk van een monomeer is polyfunctionaliteit, het vermogen om chemische bindingen te vormen met ten minste twee andere monomeermoleculen. Bifunctionele monomeren kunnen alleen polymeren met lineaire keten vormen, maar hogere functionele monomeren produceren netwerkverknoopte polymeerproducten.

De monomeermoleculen en radicaalinitiatoren worden samen met soa-achtige materialen die bekend staan ​​als oppervlakteactieve stoffen of oppervlakte-actieve stoffen aan een op water gebaseerd emulsiebad toegevoegd. De oppervlakteactieve moleculen, bestaande uit een hydrofiel (wateraantrekkend) en hydrofoob (waterafstotend) uiteinde, vormen voorafgaand aan de polymerisatie een stabiliserende emulsie door de monomeerdruppeltjes te coaten.

Andere oppervlakteactieve moleculen zijn gegroepeerd in kleinere aggregaten, micellen genaamd, die ook monomeermoleculen absorberen. Polymerisatie vindt plaats wanneer de initiators naar de micellen migreren, waardoor de monomeermoleculen worden opgewekt tot grote moleculen die het latexdeeltje vormen.

Aanbevolen

Vrije tijd
2020
Ethiek
2020
Vlinder
2020