Oordeel

Etymologisch gesproken is het woord oordeel afkomstig van het Latijnse «iudicium», wat vonnis betekent en komt het voort uit «ius», wat wet of wet betekent, en «dicare», wat duiden betekent. Over het algemeen wordt het woord oordeel geassocieerd met het rationele vermogen van de mens waardoor hij onderscheid kan maken tussen goed en slecht, maar een individu zou het missen als zijn mentale vermogen het hem onmogelijk maakt onderscheid te maken tussen goed en kwaad, omdat hij niet kan onderscheiden hun handelingen met absolute duidelijkheid van redenering beoordelen.

Oordeel

Het is belangrijk op te merken dat de term proces verschillende betekenissen en definities heeft, waaronder het woord wordt gebruikt om te praten over een juridisch proces in termen van de politieke en juridische omgeving waarnaar het verwijst, waar dit proces dient om een ​​misdaad, overtreding of misdaad op te lossen voor een rechter of magistraat. We hebben hier bijvoorbeeld het civiele proces waarbij alleen de advocaten ingrijpen om het sneller en minder vervelend te maken.

In de religieuze sfeer wordt het woord oordeel gebruikt om te verwijzen naar het welbekende uiteindelijke oordeel, dat zal worden gegeven door De Allerhoogste Maker, aangegeven door veel gelovigen, waar elk levend wezen zal worden beoordeeld op hun gedrag tijdens hun doorgang door het leven. Deze opvatting komt samen in de grote monotheïstische religies zoals onder meer het christendom, het jodendom en de islam.

Zoals we kunnen zien, is dit woord synoniem voor gezond verstand, onderscheidingsvermogen en gezond verstand Volgens Aristoteles zijn er in alle logische oordelen drie concepten, namelijk het onderwerp, het predikaat en de copula en deze oordelen zijn bevestigend of negatief; ze kunnen universeel of bijzonder zijn; categorisch, hypothetisch of disjunctief; problematisch, assertief of apodictisch.

Aanbevolen

Informatieve journalistiek
2020
Metroseksueel
2020
Demografische dichtheid
2020