Planisfeer

Een planisfeer is een schaalweergave van een wereldkaart of wereldkaart zoals deze ook bekend is. Deze grafiek toont alle elementen die worden overwogen op de bolvormige kaart van de aarde, maar gerangschikt in een tweedimensionaal vlak waarin de metingen en delingen de meridianen en isobarlijnen zijn . De planisferen zijn ontworpen en aangepast aan de schaal die vereist is door deskundige cartografen die allerlei kaarten maken waarin gegevens worden geleegd.

Planisfeer

De planisferen kunnen geografische, demografische, politieke en territoriale, geologische informatie weergeven (met vermelding van rivieren, bergen, woestijnen en meer), rekening houdend met relevante historische criteria voor degenen die daarom vragen. Er zijn planisferen die niet de grenzen van de landen aangeven, maar ze tonen wel het soort bodem of klimaat per regio. Deze planisferen worden gebruikt voor gevallen waarin veranderingen in klimaat of beweging van platen de stabiliteit van planeet Aarde in gevaar brengen.

De vroegste terrestrische planisferen waren gerelateerd aan de Babylonische cultuur, die teruggaat tot 2500 voor Christus, terwijl de Grieken in de 5e eeuw voor Christus naar de hemelse planisferen keken, tegenwoordig is de meest populaire planisfeer van de wereldkaart de Mercator-projectie.

De hemel- of hemelplanisfeer is een tweedimensionale kaart of kaart die de sterren en planeten toont met één zijde van de aarde als as of referentiepunt om ze aan de hemel te lokaliseren. De hemelplanisfeer heeft, in tegenstelling tot het aardse, de vorm van een schijf en bestaat uit twee hiervan die bewegen op een cilindrisch of puntig uiteinde van een stuk dat een draaipunt wordt genoemd .

Door de schijven te draaien, kunnen de tijden en dagen worden uitgelijnd om te weten welk punt in de lucht wordt waargenomen, het is belangrijk om te weten wat de zomertijd is. Astronomen die de sterren bestuderen, gebruiken twee geweldige projectiemethoden: de eerste is de equidistante polaire azimutprojectie die bestaat uit een tekening in het midden van een van de hemelpolen, met cirkels van gelijke declinatie die op gelijke afstand van elkaar en van de polen) en de stereografische projectie waarbij de afstanden tussen de declinatiecirkels worden vergroot terwijl het formaat van de sterrenbeelden ongewijzigd blijft.

Aanbevolen

Onschadelijk
2020
Uitbesteding
2020
Cryptografie
2020